Ongeïnspireerde bagger. Hans Teeuwens oordeel na een bezoek aan de Josti-band loog er niet om. In zijn show Dat Dan Weer Wel betitelde de cabaretier het optreden van de louter uit verstandelijk gehandicapten bestaande groep als ‘kutmuziek’.


De grap toont genadeloos aan wat je volgens de norm niét behoort te doen: mensen met een Down-syndroom kritisch of langs volwassen maatstaven beoordelen op een artistieke prestatie.


Opvallend dus dat De Wereld Draait Door recent een echte soap aankondigde met Down-jongeren. Geen real life soap, maar zo een met intriges, overspel en acteurs.


Juist dat laatste aspect was heel belangrijk: we moesten de deelnemers ‘serieus nemen in hun rol als acteur’. Aldus de aan het project deelnemende Nederlandse Stichting voor het Gehandicapte Kind bij monde van Ellen de Ruiter, die het initiatief in DWDD mocht toelichten. Met felle discussies in andere talkshows als gevolg. Iedereen met een verre neef lijdend aan het Down-syndroom leek wel mee te willen doen.


De wekenlange ophef stond in geen verhouding tot de lengte van de eerste uitzending van Downistie afgelopen vrijdag: drie minuten. Vrij kort, maar nog best aardig voor een programma waarin muziek nooit langer dan één minuut mag duren. Bovendien zat het tempo er lekker in.


Al in het eerste shot lagen baas en secretaresse met elkaar in een hotelbed. Ook verder bleek de aflevering, als beloofd, volgepropt met overspel, list en bedrog. Toch neigde het geen moment naar de freakshow waar tegenstanders bang voor waren. Hoogstens voor wie aanstoot neemt aan zoenende Down-jongeren op tv.


Maar de bedoeling van de makers wilde ook maar niet echt doorkomen. Emancipatie van mensen met een Down-syndroom moest zo’n doel zijn. Maar hoe en waarom dan eigenlijk? Door aan te tonen dat Down-jongeren een soap kunnen neerzetten die kijkers serieus mogen nemen? Nee dus. Analoog aan Hans Teeuwen zou je dan uitkomen op lachwekkend slechte acteerprestaties en kut-tv.


Duidelijk is dat veel Down-jongeren idolaat zijn van soaps. En dat het daarom een droom voor ze moet zijn om zelf in zoiets mee te spelen. Naar dat enthousiasme kijken kan leuk zijn. Zoals kinderen die hun idool nadoen leuk kunnen zijn om naar te kijken. Zoals een optreden van de Josti-band vermakelijk kan zijn om naar te kijken.


Niets minder dan dat, maar vooral toch ook echt niets meer.